✍سید منوچهر شیخ الاسلامی

در روزگاری که واگذاری‌های بنگاه‌های دولتی به بخش خصوصی، به عنوان کلید جادویی بهره‌وری و خروج از رکود مطرح می‌شود، پرسش اساسی اینجاست: آیا خصوصی‌سازی به معنای سپردن سرنوشت هزاران خانوار به دست «کدخدا‌منشی‌های نوین» است، یا فرصتی برای شکوفایی عدالت‌محور؟!

نظرسنجی اخیر رسانه‌ی ما، پرده از حقیقتی کتمان‌ناپذیر برمی‌دارد: مردم، مخالف تبدیل منطقه به قلمرو فئودالیته‌ی نوین هستند. اهالی مغان، نه با «واگذاری»، که با سپردن سرنوشت خویش به انحصارگران فردی مخالف‌اند. خواست عمومی، حرکتی است به سوی «تعاونی‌های مردمی» یا واگذاری به نهادهای توسعه‌گرای مسئولیت‌پذیراست؛ مدل‌هایی که «عدالت اقتصادی» و «کرامت اهالی» را فدای تمرکز ثروت نکند.

مخلص کلام اینکه مسئولان بدانند؛ توسعه‌ای که با ترویجِ ارباب‌رعیتی گره بخورد، نه پیشرفت، که عقب‌گردی تلخ خواهد بود…